مولای ما که در اینجا به اعتبار منزل و مصدر وحی، اشاره به مقام الهی دارد اضافه شده است.

از سوره جن

‌آیه: ﴿و همانا هنگامى‌كه بنده‌ی خدا (محمّد) به عبادت برمى‌خاست و او را مى‌خواند گروهى پيرامون او به ‌شدّت ازدحام مى‌كردند.﴾¹. این اشاره به وضعیت کسانی است که مولای ما را آن‌گونه که باید نشناختند و همچنین اشاره به اقداماتی است که پیروان عبدالله بن سبأ، هنگام ادعای الوهیت او، بر گرد او جمع شدند؛ و روایت‌های گواه بسیاری در این زمینه وجود دارد.

‌آیه دوم: ﴿اوست دانا به غیب، پس کسی را بر غیب خود آگاه نمی‌سازد، مگر کسی از رسولان که برگزیده باشد؛ پس او میان دست‌ها و پشت سرش نگهبانانی می‌گمارد﴾². از این آیه و گستره آن، برای ما ثابت می‌شود که مولای ما امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- همان آفریدگار در ذات خویش است؛ زیرا این آیه روشن می‌کند که علم غیب چیزی است که تنها آفریدگار به آن مفرد است و کسی را بر آن آگاه نمی‌سازد مگر آنکه