و در کتاب «ارشاد القلوب» به سند خود از حنان بن بیدر صیرفی نقل شده است که او از مردی از قبیله مُراد به نام رباب بن ریاح روایت می‌کند که گفت من در بصره، پس از پایان جنگ جمل، در کنار سپاه امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- ایستاده بودم که عبدالله بن عباس آمد و عرض کرد: «ای امیرالمؤمنین، حاجتی نزد شما دارم». ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- فرمودند: «پیش از آنکه بگویی، حاجتت را می‌دانم آمده‌ای تا برای مروان بن حکم از من امان بخواهی». ابن عباس عرض کرد ای امیرالمؤمنین، دوست دارم او را امان دهید. فرمودند: «به خاطر تو به او امان دادم؛ برو و او را نزد من بیاور تا با من بیعت کند، و او را به عنوان همراهی فروتن و تسلیم پذیر، نزد من بیاور».مدت کوتاهی نگذشت که ابن عباس بازگشت در حالی که مروان بن حکم پشت سر او بود. امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- به او فرمودند: «بیا و بیعت کن». مروان گفت: «اما در درون من آنچه هست، همان است که می‌دانی». امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- فرمودند: «من با آنچه در درون توست بیعت نمی‌کنم، بلکه تنها بر اساس ظاهر بیعت می‌گیرم». پس مروان دستش را دراز کرد و با امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- بیعت نمود. هنگامی که بیعت کرد، ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- فرمودند: «ای پسر حکم! تو می‌ترسیدی که سرت در این مکان به تیغ بیفتد، اما نه؛ خداوند خواست که چنین نشود تا زمانی که از صلب