رسول خدا مرا در کفه منجنیق قرار دهید». رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- فرمودند: «هر چه می‌خواهی انجام ده». پس مولای ما امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- در کفه منجنیق نشستند و به سوی دژ پرتاب شدند؛ ایشان در هوا ناپدید گشتند و بر فراز دژ ظاهر شدند، در حالی که بین ایشان و دژ چهل ذراع فاصله بود؛ پس در هوا گام برداشتند و سپس از آسمان به سوی دژ فرود آمدند، به گونه‌ای که یهودیان متوجه نشدند مگر زمانی که ایشان در وسط دژ و بر روی تخته‌سنگی ایستاده بودند. پس یهودیان از داخل دژ به سوی ایشان هجوم آوردند اما مولای ما علی -عَزَّ عَزُّهُ- آنان را پراکنده کرد. در این هنگام مسلمانان در حال تخریب دیوارهای بیرونی دژ بودند تا به مولای ما بنگرند و ببینند چه اتفاقی می‌افتد؛ پس خداوند برای کشف حقیقت پیش روی اهل خرد فرمود: ﴿و گمان کردند دژهایشان آنان را از خدا می‌پوشاند، پس خداوند از جایی که گمان نمی‌کردند به سراغشان آمد﴾¹. و گمان می‌کنم این مطلب را در کتاب ظاهری چاپ‌شده‌ای خوانده‌ام که نامش را فراموش کرده‌ام.