در چندین کتاب ظاهری، خبری درباره فرود آمدن ستاره بر خانه مولای ما امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- آمده است، از جمله در کتاب «ارشاد القلوب» دیلمی و دیگر منابع.
در عبارت «عَلَّمَهُ» (او را تعلیم داد)، ضمیر «ه» به رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- بازمی‌گردد و در جایگاه مفعول قرار دارد. و «شدید القوی» (آنکه نیروی شدیدی دارد)، همان مولای ما امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- است؛ پس ایشان کسی بود که تعلیم پیامبر -جَلَّ جَلَالُهُ- را بر عهده داشت و او را آماده کرد، بصیرت بخشید و به او وحی (الهام) نمود. این حقیقتِ امر و وجه باطنی آن است، تا جایی که بسیاری از علما و فیلسوفان ادیان دیگر و بیگانگان می‌گویند: «نویسنده قرآنی که محمد آورده است، همان نویسنده کتاب نهج‌البلاغه است».
و در کتاب «المحتضر» چنین آمده است: روایت شده که حمران از اباجعفر امام باقر -عَزَّ عَزُّهُ- درباره سخن خداوند متعال در کتاب عزیزش پرسید که: ﴿سپس نزدیک شد و بیشتر نزدیک گشت تا آنکه فاصله او به اندازه دو کمان یا حتی کمتر شد﴾1.