گویا ابوالعلا معرّی بر این سخن حق واقف شده بود که در شعری اعلام کرد
«جایز است که پیش از این آدم، آدمی دیگر و در پی او آدمی دیگری بوده باشد».
و از مولای ما صادق -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که به برخی از شیعیان و پیروانش فرمود: «خداوند سی و نه زمین دارد که در آن‌ها نه خورشیدی است و نه ماهی».
و از ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است: «در پسِ این گنبد شما، دوازده هزار گنبد دیگر است که اگر گنبد شما را برگیرند و در وسط یکی از آن‌ها قرار دهند دیده نمی‌شود و ساکنان آنجا نه آدم را می‌شناسند و نه ذریه او را».
بسیاری از این روایات که تعدادشان زیاد است، با عباراتی از این دست به پایان می‌یابند که: «اگر دنیای شما در میان یکی از آن‌ها قرار گیرد، مانند حلقه‌ای است که در بیابانی پهناور انداخته شده باشد، یا مانند تار موی سفیدی در میان گاو نر سیاه».
و از رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- روایت شده است که: «خداوند بیست و هشت هزار عالم دارد که هیچ عالمی شبیه دیگری نیست، و در دنیا هزار امت وجود دارد».