و اما پاداش ابوالخطاب محمد بن ابی‌زینب از سوی مولایمان صادق -عَزَّ عَزُّهُ- ، هنگامی که به ربوبیت ایشان تصریح کرد، این بود که حضرت آشکارا او را دشنام دادند و نکوهش کردند. اما این اقدام مولایمان در برابر ابوالخطاب، نه از روی خشم یا کراهت نسبت به آنچه او ابراز کرده بود، بلکه از روی «تقیه» و به دلیل تمایل به حفظ او از خشم و انتقام عباسیان بود. و در واقع، همان چیزی تحقق یافت که مولایمان صادق -عَزَّ عَزُّهُ- اراده کرده بود؛ زیرا حاکم عباسی پس از آنکه دید امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- ابوالخطاب را دشنام داده و تصریح به الوهیت را انکار کرده است، به ابوالخطاب احترام گذاشت و او را ارج نهاد.

در کتاب «الجواهر» نوشته‌ی جوانِ مورد اعتماد، ابوسعید میمون بن قاسم طبرانی، آمده است که مردی به مولایمان صادق -عَزَّ عَزُّهُ- عرض کرد: «ای سرور من، لعن کردن‌های ابوالخطاب کمر ما را خم کرده است (ما را به شدت آزار داده است)». حضرت صادق -عَزَّ عَزُّهُ- در پاسخ فرمودند: «آن کشتی متعلق به مسکینانی بود که در دریا کار می‌کردند؛ من خواستم آن را عیب‌دار جلوه دهم (بگوییم کشتی خرابی است)، زیرا در پی آن‌ها پادشاهی بود که هر کشتی را به زور می‌گرفت». و سپس فرمودند: «هرگاه ابوالخطاب را دیدی، به او بگو: تو همان کشتی هستی».