در این تحلیل ذکر شده است که ضمیر «هاء» در «عَلَيْهُ» به کلمه «مَنْ» (آن کسی که) پیش از «أوفى» باز می‌گردد. دلیل این ادعا این است که در تمام آیات قرآن، کلمه «علیه» با جر (کسره) در حرف هاء آمده است، اما تنها در این آیه، هاء با ضمه (رفع) آمده است. همچنین سکونِ «یاء» (به جای فتح و تشدید) از باب توریه (سخن پنهان) و پوشاندن حقیقت از اهل انکار است و تنها عالمان عارف آن را درک می‌کنند. بنابراین، معنای صحیح جمله این‌گونه است: «و مَنْ أَوْفَى بِمَا عَاهَدَ عَلِيُّهُ اللَّهَ»؛ یعنی: «و هر کس بر وفای به پیمانی که با علی بسته است استوار بماند؛ یعنی با علی، مولایش». و در اینجا لفظ جلاله «الله» که بعد از «علیه» آمده است، در واقع «بدل» از علی است. و همان‌طور که گفته شد، ضمیر «هاء» به «مَنْ» (آن کسی که) پیش از کلمه «أوفى» باز می‌گردد.