معنایش این است که هر کس با رسول خدا پیمان ببندد و از او اطاعت کند در حالی که او پیامبر است و شایستگی تسلیم و اطاعت را دارد، و با امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- پیمان ببندد و از او اطاعت کند در حالی که او در مرتبه اله است و شایستگی پذیرش و عبادت را دارد.حضرت رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- و گروهی از مؤمنان، چهار بار با مولای ما بیعت کردند که به «بیعت‌های چهارگانه» معروف است؛ این بیعت‌ها در ظاهر بر اساس امامت و وصایت بود و در باطن بر اساس الوهیت و معنویت.
در کتاب «الکوکب الدرّی» آمده است که رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- پس از سخنانی فرمود: «و هر کس بیعت کند، در واقع با خداوند بیعت کرده است، دست خدا بر دست‌های آنان است. آنچه را به شما گفتم بگویید و به علی -عَزَّ عَزُّهُ- در مقام امیرالمؤمنین سلام کنید و مردم گفتند: شنیدیم و اطاعت کردیم، پروردگارا ما از تو طلب آمرزش داریم و بازگشت ما به سوی توست...»
درباره عبارت ﴿عَلَيْهُ﴾ (در آیه ۱۰ سوره فتح: وَمَنْ أَوْفَى بِمَا عَاهَدَ عَلَيْهُ اللَّهَ) که در آن حرف «هاء» دارای حرکت ضمه است و مفسران ظاهری این را یک غلط آشکار (لحن جلی) می‌پندارند، نویسنده اشاره می‌کند که این در واقع اشاره‌ای پنهانی است به اینکه این کلمه در حقیقت «عَلِيُّهُ» است؛ یعنی «علی، معبود او».