می‌دهند». پس امام -عَزَّ عَزُّهُ- به او فرمود: «به همان حالتی که بودی بازگرد». او بازگشت و قبر بسته شد. در این هنگام مردم به بحث و جدل پرداختند؛ برخی باور داشتند و برخی آن را به سحر نسبت دادند. در همین راستا این آیه نازل شد: ﴿یا غیر از او اولیای خود را برگزیده‌اند؟ در حالی که خداوند ولیّ و سرپرست است، و اوست که مردگان را زنده می‌کند، و او بر هر چیزی تواناست﴾¹.

‌این گزارش ظاهری اشاره به این دارد که آیه پس از وقوع این معجزه از سوی مولای ما نازل شد. عبارت ﴿فَاللَّهُ هُوَ الْوَلِيُّ﴾ (پس خداست که سرپرست است) اشاره به سخن سعد بن مسعده دارد که هنگام زنده‌شدن گفت: «این ولیِ رسول خداست». همچنین عبارت ﴿وَهُوَ يُحْيِي الْمَوْتَىٰ﴾ (او مردگان را زنده می‌کند) اشاره به سخن سعد دارد که گفت: «کسی که مرا میراند و زنده کرد». عبارت ﴿وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ﴾ (و او بر هر کاری تواناست) نیز مطابق با کلام سعد است که فرمود: «و او بر هر چیزی تواناست». و آنچه سعد پس از آن خطاب به مولای ما -عَزَّ عَزُّهُ- گفت: «همانا تو بخشنده و آمرزنده‌ای»، مطابق با آیه سوره حج است که می‌فرماید: ﴿إِنَّ اللَّهَ لَعَفُوٌّ غَفُورٌ﴾ (همانا خداوند بسیار بخشنده و آمرزنده است).