از رساله «الجوهره الطالقانیه» نوشته سید ابوطاهر سابور که از کتب شیعه نقل کرده و به نقل از ابوذر روایت شده است آمده است:اصحاب از پیامبر -جَلَّ جَلَالُهُ- پرسیدند: «ای رسول خدا، ما می‌خواهیم مردمی که مرده‌اند زنده شوند تا در مورد دین خود بصیرت و اطمینان یابیم». پیامبر -جَلَّ جَلَالُهُ- فرمود: «برخیز ای علی و برای آن‌ها مرده ای را زنده کن». آن‌ها گفتند: «ما می‌خواهیم سعد بن مسعده انصاری زنده شود و او در همین نزدیکی است» (او هفت سال پیش مرده بود). پس امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- برخاست و با ما به سوی قبر آن مرد رفت، ردای خود را بر او انداخت و سخنانی پنهانی به زبان آورد. هنوز سخنش تمام نشده بود که قبر شکافت و سعد با همان چهره و صورتش خارج شد، به گونه‌ای که هیچ تغییری در او ندیدیم. سعد در حالی که می‌گفت: «این ولیِ رسول خداست، همان کسی که مرا میراند و دوباره زنده کرد و او بر هر چیزی تواناست؛ ای مولای من، از بنده ات درگذر، چرا که تو بخشنده و آمرزنده‌ای»، به امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- اشاره می‌کرد.در این هنگام مردم به علی -عَزَّ عَزُّهُ- عرض کردند: «تو را به خدا سوگند، این مرد را بازگردان به قبرش؛ زیرا اگر مردم او را ببینند، از دین گمراه می‌شوند و درباره تو همان چیزی می‌گویند که مسیحیان درباره مسیح گفتند و تو را پروردگار و معبود خود قرار