در آن زمان و همواره چنان بوده‌اند که هرگاه مولای ما -عَزَّ عَزُّهُ- در برابرشان یاد شود، خشمگین شده و برآشفته می‌شوند، اما هنگامی که پیشوایانشان یعنی رؤسای نفاق یاد شوند شادمان شده و غبطه می‌خورند. و مقصود از «آخرت» در اینجا، روز ظهور قائم مهدی منتظر -جَلَّ جَلَالُهُ- است که روز کشف و اعلان حقایق است؛ پس آنان به او ایمان ندارند و قیامش را انکار می‌کنند، در حالی که دلایل متواتری بر این امر از سخنان رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- و ائمه معصومین -عَزَّ عَزُّهُ- وجود دارد.

آیه دوم: ﴿که هر کسی بگوید: افسوس، چرا در حق خداوند(جنب الله) کوتاهی کردم، در حالی که من از کسانی بودم که حق را به سخره می‌گرفتند﴾¹.

مولای ما -عَزَّ عَزُّهُ- در یکی از خطبه‌هایش که در کتاب «الکوکب الدری» و دیگر منابع آمده، فرمود: «من جانبِ خدا هستم» (أنا جنب الله).

آیه سوم: ﴿و زمین از نور پروردگارش روشن شد و نامه اعمال گذاشته شد و پیامبران و شهیدان آورده شدند و میان آنان به حق داوری شد و ستمی به آنان نرسید﴾².