امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- برخاست و به سوی درختی سبز رفت و شاخه‌ای از آن برید و از آن برایشان آتشی افروخت و در هر مکان شعله‌ای زد تا آنان خود را گرم کنند؛ پس مردم خدا را شکر گفتند و رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- و امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- را ستودند».

از سوره صافات

‌آیه: ﴿و به یقین، ابراهیم از شیعیان اوست﴾¹.

در کتاب «القطره» نوشته علامه احمد رضی تبریزی (چاپ نجف) آمده است ابراهیم، یعنی ابراهیم خلیل -عَزَّ عَزُّهُ- ، پس از سخنانی درباره امیرالمؤمنین پرسید «شیعیان او، یعنی شیعیان علی -عَزَّ عَزُّهُ- ، با چه نشانه‎‌هایی شناخته می‌شوند؟» پاسخ داده شد: «با نمازهای پنجاه و یک رکعتی، بلند خواندن بسم الله الرحمن الرحیم، قنوت پیش از رکوع و انگشتر به دست راست کردن». در این هنگام ابراهیم -عَزَّ عَزُّهُ- عرض کرد: «بار خدایا مرا از شیعیان امیرالمؤمنین قرار ده». پس خداوند در کتابش خبر داد: ﴿و به یقین ابراهیم از شیعیان اوست﴾.