از سوره فاطر

‌آیه اول: ﴿و خداوند کسی است که بادها را می‌فرستد تا ابری برانگیزند، پس آن را به سوی سرزمینی مرده می‌رانیم و با آن، زمین را پس از مرگش زنده می‌کنیم؛ و بدین گونه است برانگیخته شدن مردگان در قیامت﴾¹.

مولای ما -عَزَّ عَزُّهُ- در یکی از خطبه‌های آشکار و مشهورش که خواننده در جایگاه مربوطه با آن مواجه خواهد شد، فرمود: «من بازدارنده‌ی رعدو‌برق‌های خروشان و برانگیزاننده‌ی طوفان‌ها هستم.» و در خطبه‌ای دیگر فرمود: «من هستم که ابرهای آن را پدید آوردم و قطرات بارانش را فرود آوردم...» (تا آخر).

آیه دوم: ﴿ای مردم، شما نیازمند خدایید و خداست که بی‌نیاز و ستوده است﴾². حقیقتاً مولای ما امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- به ذات و صفاتش بی‌نیاز، و به گفتار و کردارش ستوده بود؛ او به هیچ‌کس نیاز نداشت، در حالی که مردم در امور و احوال گوناگون خود به او نیازمند بودند. ایشان مرجع همگان در حل مشکلات دشوار، ترسیم نقشه‌های درست و پاسخ به پرسش‌های پیچیده بود؛ تا جایی که رسول خدا -