دادن ایشان -جَلَّ جَلَالُهُ- را بر عهده داشتم در حالی که فرشتگان یاری‌رسان من بودند؛ پس خانه و حیاط‌ها پر شد از جمعیت فرشتگانی که پایین می‌آمدند و گروهی که بالا می‌رفتند، و همهمه آنان که بر او درود می‌فرستادند از گوش من دور نشد تا آنکه ایشان را در آرامگاهش به خاک سپردیم. پس کیست که در زمان زندگی و مرگ، سزاوارتر از من به ایشان باشد؟»

و در کتاب «مشارق الأنوار» آمده است: «راز و اشاره در این سخن که ﴿بر او درود فرستید و سلام به او برسانید﴾، این است که: بر محمد -جَلَّ جَلَالُهُ- درود فرستید و امر او را به علی -عَزَّ عَزُّهُ- بسپارید».

همچنین در کتاب «علی از گهواره تا گور» نوشته سید محمدکاظم قزوینی آمده است: «هنگامی که مرگ رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- فرا رسید، امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- نزد ایشان حضور داشت؛ چون خروج روح ایشان نزدیک شد، پیامبر -جَلَّ جَلَالُهُ- به او فرمود: ای علی، سر مرا در دامان خود قرار ده که فرمان خدای تعالی آمد هرگاه جانم جاری شد، آن را با دستت بگیر و بر چهره‌ات بکش، سپس مرا رو به قبله قرار ده و امر مرا بر عهده بگیر و نخستین کسی باش که بر من نماز بگزار تا زمان دفن در گور. سپس پیامبر -جَلَّ جَلَالُهُ- جان سپرد در حالی که دست امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- زیر چانه ایشان بود؛ پس روح ایشان در