و در جلد دوم کتاب «ینابیع المودة» آمده است: «همراه علی -عَزَّ عَزُّهُ- به کربلا آمدیم، پس ایشان در آنجا فرود آمدند و گریستند و فرمودند: "اینجاست جایگاه توقف شترانشان، و اینجا محل اقامت آنان است و اینجا جایی است که خون‌هایشان ریخته می‌شود؛ جوانانی از آل محمد -جَلَّ جَلَالُهُ- در این عرصه‌گاه کشته می‌شوند، چنان که آسمان و زمین بر آنان می‌گریند..."». این اشاره به کشته شدن امام حسین -عَزَّ عَزُّهُ- و یارانش در سرزمین کربلا است،در حالی که او فراتر و والاتر از آن است که چنین سرنوشتی داشته باشد، همان‌گونه که مسیح از مصلوب شدن منزه بود، و او در باطن چنین است.
و در کتاب «مشارق الأنوار» از محمد بن سنان روایت شده است که می‌گوید: شنیدم امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- به مردی (یعنی عمر) فرمودند: «ای شخص فریب‌خورده! گویا تو را می‌بینم که در دنیا بر اثر یک زخم کشته می‌شوی»؛ که اشاره به ضربت ابولؤلؤ در اثر ترور او بود.
و در کتاب «ارشاد القلوب» آمده است که ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- به او (عمر) فرمودند: «من تو را می‌بینم که در دنیا بر اثر زخمی از جانب بنده "ام‌معمر" کشته می‌شوی».