از مضمون این کلام الهی در این آیه قرآنی می‌فهمیم که این پنج مورد ذکر شده از علم ساعت و مواردی که پس از آن آمده، از ویژگی‌های الوهیت و نشانه‌های ربوبیت است. همچنین از کلام رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- که در صحیح مسلم آمده است: «پنج چیز است که هیچ‌کس آن‌ها را نمی‌داند جز خدا»، و سپس تلاوت این آیه، می‌فهمیم که هیچ‌کس در هستی نمی‌تواند این پنج امر را به انجام رساند مگر تنها خداوند؛ چرا که حرف «لا» در عبارت «لا یعلمهن» دلالت نفی می‌کند و حرف «إلا» که پیش از لفظ جلاله «الله» آمده، دلالت حصر و اثبات می‌کند. یعنی علم به این پنج چیز و قیام به آن‌ها را از تمام موجودات نفی کرده و آن را منحصر به خداوند کرده و برای او ثابت نموده است.

‌حال اگر نگاهی به کتاب‌های ظاهری که از طریق اهل سنت و شیعه وارد شده است بیندازیم، می‌بینیم که مولای ما امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- در علم به این موارد یگانه بوده‌اند و بارها قیام به آن‌ها (تجلی و اظهار به این دانش) را آشکار نموده‌اند. بگذارید با بحث درباره «علم ساعت» آغاز کنیم؛ در کتاب‌های «ینابیع المودة» و «المناقب» از امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- نقل شده است که فرمودند: «از من بپرسید پیش از آنکه مرا گم کنید (پیش از آنکه بمیرم)؛ به خدا سوگند، هیچ زمین بارور یا خشکیده ای نیست، و هیچ گروهی نیست که گروهی دیگر را گمراه کند یا هدایت نماید، مگر آنکه من