نفیع بن حارث: عقیلی درباره او گفته است: «او غلو می‌کرد».
یحیی بن جزار عرنی کوفی: از حکم بن عتیبه نقل شده که: «یحیی بن جزار در تشیع غلو می‌کرد»؛ و ابن سعد نیز در کتاب «طبقات» خود آورده است که: «او غلو می‌کرد».
ابوعبدالله جدلی: ابن قتیبه او را در زمره غالیانِ رافضه ذکر کرده است و غیره.
و اینان تنها اندکی از فراوانیِ آن کسانی هستند که غلو می‌کردند، در حالی که اهل شیعه آنان را منابع خود می‌دانستند و اهل سنت نیز آنان را در نقل حدیث مورد اعتماد می‌شمردند. در میان این افراد، کسانی بودند که نزد پیشوایان معصوم و پاک ما جایگاه بلند و محترمی داشتند، مانند جابر بن یزید جعفی، سلیمان بن صرد خزاعی حارث بن عبدالله همدانی و عامر بن واثله (که همان ابوطفیل است)، و سید عبدالحسین شرف‌الدین موسوی در کتاب «المراجعات»، در هنگام بحث با شیخ سلیم بشری (شیخ جامع الازهر)، به این نکته استناد کرده است که نویسندگان کتب «صحاح سته» (شش کتاب معتبر حدیثی اهل سنت)، این افراد را در نقل حدیث مورد اعتماد می‌دانستند، با وجود آنکه به غلو شهرت داشتند؛ و نویسنده کتاب المراجعات بر جایگاه و منزلت آنان تأکید می‌کند.