آیه دوم از سوره نمل: ﴿بگو هیچ‌کس در آسمان‌ها و زمین غیب را نمی‌داند جز خدا؛ و آن‌ها نمی‌دانند چه زمانی برانگیخته می‌شوند﴾¹.

حرف «لا» که بعد از «قل» (بگو) آمده است، افاده دلالت بر نفی می‌کند و حرف «إلا» که پیش از لفظ جلاله (الله) آمده، دلالت بر حصر (محدود کردن) می‌کند یعنی خداوند سبحان، علم غیب را از تمامی موجودات آسمان‌ها و زمین نفی کرده و آن را تنها به ذات خود منحصر نموده است. و از طریق کتاب‌های مختلف ظاهری و راه‌های متعدد ثابت شده است که مولای ما امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- به غیب سخن گفته و از حوادث و اموری که در حال و آینده رخ می‌دهد خبر داده است، و آن امور به تعداد بی‌شماری دقیقاً همان‌طور که ایشان خبر داده بودند، واقع شده‌اند.در کتاب «ارشاد القلوب» نوشته شیخ ابومحمد الحسن بن ابی‌الحسن محمد دیلمی، چنین آمده است:

و اما خبر دادن ایشان از غیب بسیار است و این‌ها معجزاتی عظیم هستند که بر امامت ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- دلالت می‌کنند؛ چرا که این امر برای هیچ‌کس از امت محمد -جَلَّ جَلَالُهُ- جز علی -عَزَّ عَزُّهُ- میسر نشد. از جمله این معجزات آن است که هنگامی که با ایشان در «ذی قار» بیعت شدند، فرمودند: «از سوی