است که برای یک مخلوق جایز نیست، چرا که مخلوق همواره با تکیه بر قدرت خالقش سخن می‌گوید؛ زیرا قدرت در مخلوق، نسبی و عاریتی است، اما در خالق خودانگیخته(خود به خود) و ذاتی است.در کتاب عزیز خدا، بر زبان حضرت مسیح -عَزَّ عَزُّهُ- آمده است: ﴿و فرستاده‌ای به سوی بنی‌اسرائیل فرستادم که من برای شما نشانه‌ای از جانب پروردگارتان آورده‌ام؛ اینکه من از گل، چیزی شبیه پرنده می‌سازم و در آن می‌دم پس به اذن خدا پرنده می‌شود، و کور مادرزاد و پیس مادرزاد را شفا می‌دهم و مردگان را به اذن خدا زنده می‌کنم و به شما از آنچه می‌خورید و در خانه‌هایتان ذخیره می‌کنید، خبر می‌دهم. در این امر، اگر مؤمن باشید، نشانه ای برای شماست.﴾¹. همچنین آفریدگار سبحان، رسول اعظمش -جَلَّ جَلَالُهُ- را هشدار می دهد و او را نهی کرد از اینکه وعده کاری را بدون گفتن «ان‌شاءالله» بدهد؛ چنان‌که در سوره کهف به او می‌فرماید: ﴿و هرگز درباره چیزی مگو که «من فردا آن را انجام خواهم داد»، مگر اینکه بگویی: «اگر خدا بخواهد». و چون فراموش کردی، پروردگارت را یاد کن و بگو: «امید است پروردگارم مرا به چیزی که از این به صواب نزدیک‌تر است، هدایت کند»﴾².