(باش) حاصل می‌شود؛ و این آصف -عَزَّ عَزُّهُ- بود که تخت را پیش از یک چشم به هم زدن آورد، چرا که به سلیمان -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «ای سلیمان، به آسمان بنگر»؛ او نگریست و سپس چشمش را بازگرداند و تخت را پیش روی خود یافت. از این انطباق میان کلام آفریدگار در کتابش و اقدام مولای ما آصف -عَزَّ عَزُّهُ- در آوردن تخت پیش از بازگشت چشم، برای ما روشن می‌شود که صاحب آن کلام، همان صاحب این فعل است.

‌وجه سوم: به باور اکثر پیروان ادیان، هیچ‌کس برتر از پیامبر نیست مگر خداوند، و پیامبر تنها به خالقش نیازمند است. همچنین روشن است که معجزه باید از طریق پیامبر و به اقتضای نبوتش صادر شود. در مورد سلیمان -عَزَّ عَزُّهُ- نیز، این معجزه (آوردن تخت) بایستی از سوی خود او صادر می‌شد، چرا که او دعوت‌کننده به سوی خدا و واسطه میان او و خلقش بود و معجزه از لوازم و اقتضائات نبوت است. بنابراین، نیاز سلیمان -عَزَّ عَزُّهُ- به مولای ما آصف -عَزَّ عَزُّهُ- برای آوردن تخت، دلیلی بر الوهیت صاحب این معجزه است.

وجه چهارم: از کلام مولای ما آصف -عَزَّ عَزُّهُ- که فرمود: «من آن را برایت می‌آورم»؛ این سخن با لحنی قاطع و یقین صادر شده است که بر قدرت و اراده مطلق او دلالت دارد، بدون آنکه بگوید «به اذن الله» یا «اگر خدا بخواهد». این حالتی