و از محتوای این کلام الهی جلیل، می‌فهمیم که ایجاد چیزی به این صورت، تنها از جانب خداوند متعال ممکن است؛ زیرا این از ویژگی هایی است که خالق را از مخلوق متمایز می‌کند و برای بنده ممکن نیست که چنین کاری انجام دهد. اگر ما بگوییم که برای مخلوق ممکن است چنین کاری انجام دهد، در واقع میان پروردگار و پرورده(مخلوق)، و میان بنده و معبود، تساوی ایجاد کرده‌ایم و این امر از نظر عقلی و شرعی محال است.برای این موضوع مثالی می‌زنم: فرض کنید ما در مکانی هستیم و در نزدیکی ما صخره‌ای بزرگ و استوار در زمین قرار دارد، به گونه‌ای که برای هیچ مخلوقی ممکن نیست آن را از جایش تکان دهد. سپس آفریدگار سبحان با ما سخن می‌گوید و ما کلام او را می‌شنویم و ایمان داریم که اوست که با ما سخن می‌گوید و نه کسی دیگر؛ او به ما می‌گوید: «هیچ‌کس در هستی نمی‌تواند این صخره را از جای خود بردارد مگر خودِ خدا». پس از مدتی، شخصی می‌آید در حالی که ما او را می‌بینیم، و آن صخره را از جای خود می‌کند و در دره ی عمیقی می‌افکند. در این صورت، بعد از آنکه سخن پروردگار را شنیدیم و کردار آن شخص را دیدیم، نظر و اعتقاد ما درباره آن شخص چه خواهد بود؟ بی‌تردید، بر اساس حقیقت و واقعیت می‌گوییم و باور می‌کنیم که او، خودِ آفریدگار است و نه کسی دیگر.

‌به همین ترتیب، خداوند در کتاب عزیزش ذکر کرده است که تنها اوست که هرگاه چیزی را اراده کند، آن چیز در یک چشم به هم زدن یا به مجرد کلمه «کُن»