را جمع کرد و به آن‌ها فرمود: ﴿کدام‌یک از شما میتواند که تخت او را پیش از آنکه مسلمان و تسلیم نزد من بیایند، برایم بیاورد؟﴾¹.عفریتی از جنیان گفت: «من آن را پیش از آنکه از جایگاهت برخیزى، برایت می‌آورم و من بر آن توانا و امین هستم» یعنی من آن را از سپیده دم تا میان‌روز برایت می‌آورم. «عفریت» در باور باطنی ما همان یتیم، حضرت مقداد -عَلَيْهِ السَّلَامُ- است،همان‌طور که «هدهد» نمادی از باب ، حضرت سلمان -مِنْهُ السَّلَامُ- است.حضرت‌ سلیمان -عَزَّ عَزُّهُ- خواست که تخت را در زمانی سریع‌تر از آن بیاورند؛ در این هنگام ﴿آن کس که دانشی از کتاب داشت﴾ که همان مولای ما آصف است گفت: ﴿من آن را پیش از آنکه چشمت بر هم بزنی، برایت می‌آورم﴾.

از محتوای این آیه قدسی، می‌توانم از شش وجه اثبات کنم که مولای ما «آصف»، همان آفریدگار به ذات خویش است:

‌وجه اول: از عبارت ﴿گفت آن کس که دانشی از کتاب داشت﴾؛ یعنی کسی که «علم کتاب» نزد اوست و او همان آصف -عَزَّ عَزُّهُ- است. زیرا حرف «مِن» در اینجا برای زیادت(تاکید) است یا مترادف با «باء» است، به این معنا که «او دانشی نسبت به کتاب دارد» و این با آنچه در آیه سوره رعد (که پیش‌تر آوردم) آمده است،