از سوره نمل

‌آیه: ﴿آن کس که دانشی از کتاب داشت، گفت: من پیش از آنکه پلک تو به جای خود بازگردد (پیش از آنکه چشمت بر هم بزنی)، آن را برایت می‌آورم. پس چون موسی او را در نزد خود مستقر و حاضر دید، گفت: این از فیض پروردگار من است تا مرا بیازماید که آیا شکر می‌کنم یا کفران؛ و هر کس شکر کند، تنها به سود خود شکر کرده است و هر کس کفران کند، همانا پروردگار من بی‌نیاز و بخشنده است﴾¹.

‌ای خواننده عزیز، در برابر این آیه کریمه درنگ کن و عمیقاً بیندیش تا حقیقت از میان لایه‌های آن، برایت روشن و آشکار شود. همانا همین یک آیه به تنهایی تو را از جست‌وجوی دلیل در منبعی دیگر بی‌نیاز می‌سازد؛ البته اگر به کلام خداوند در کتاب عزیزش ایمان داشته باشی و انصاف صحیح و رهایی و بیطرفی سالم را داشته باشی و لجاجت و جدال بی ثمر را کنار بگذاری. به باور من، اگر در کتاب خدا جز این آیه نبود، باز هم برای اثبات تجلی الهی به صورتی دیدنی کافی بود، و اینکه آن تجلی همان مولای ما «آصف» است که در ذات خود، امیرالمؤمنین علی -عَزَّ عَزُّهُ- است. و این بدان معنا نیست که در کتاب خدا دلایل قدرتمند دیگر به اندازه این آیه وجود ندارد؛