از سوره شعراء

‌آیه اول: ﴿موسی گفت: هرگز! همانا پروردگارم با من است و او مرا هدایت خواهد کرد﴾¹.

گوینده این سخن، سرور ما موسی -عَزَّ عَزُّهُ- است که با این کلام، به مولای ما یوشع -عَزَّ عَزُّهُ- در تجلی چهارم اشاره می‌کند؛ چرا که او همواره همراهش بود و او را مورد حمایت و یاری قرار می‌داد.

در تورات آمده است: «پس موسی شتاب کرد و بر زمین افتاد و سجده کرد و گفت: اگر در چشمان تو ای سید کرامتی یافتم، پس سید (یعنی پروردگار) در میان ما گام بردار»².این اشاره‌ای است به مولای ما یوشع -عَزَّ عَزُّهُ- که همراه حضرت موسی -عَزَّ عَزُّهُ- بود و در میان قوم حرکت می‌کرد و معجزات و شگفتی‌ها را آشکار می‌ساخت؛ مانند بازگرداندن خورشید و ماه و درهم‌شکستن شوکت دشمنان و کافران.

دلیل این مطلب، سخنان آفریدگار با موسی -عَزَّ عَزُّهُ- در همان بخش است که فرمود: «من در برابر تمام قوم تو پیمانی می‌بندم که شگفتی‌هایی به دست آورم که