بودیم در این هنگام شیر بزرگی از میان یکی از دره‌ها بیرون آمد و به امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- نزدیک شد و برای ایشان سجده کرد و سلام داد و دمش را تکان داد؛ ایشان نیز پاسخ او را دادند و سپس شیر روی گرداند و شتابان رفت».

‌آیه دوم: ﴿این بدان سبب است که خداست که حق است و هر چه غیر از او می‌خوانند باطل است و همانا خداست که بلندمرتبه و بزرگ است﴾¹.

‌در این آیه دو اشاره وجود دارد به اینکه مولای ما، به ذات خود همان آفریدگار است:

‌اول: در عبارت (این بدان سبب است که خداست که حق است)، در کتاب «قضاء امیرالمؤمنین» و دیگر منابع از مولای ما صادق -عَزَّ عَزُّهُ- به این معنا نقل شده است که فرمود: «درباره فلانی و فلانی، یعنی اولی و دومی: آن دو ستمگر(قاسطین)و عادلین(کسانی که ادعای عدالت داشتند اما در واقع از حق عدول کردند) بودند که علیه "حق" همدستی کردند...». و هنگامی که از معنای این کلمات پرسیدند، ایشان لغت‌های «قاسطین» و «عادلین» را به معنای جور (ستم) و شرک تفسیر کردند؛ چرا که خداوند متعال در سوره جن می‌فرماید: ﴿و اما کسانی که ستم می‌کنند، هیزمی