دوم: حضرت یعقوب -عَزَّ عَزُّهُ- در آن زمان در مرتبه نبوت بود و بنابراین، برترینِ اهل زمان خویش بود؛ او در برابر یوسف، هم «پدر» بود و هم «پیامبر». یعنی طبق ظاهر از هر دو جهتِ پدری و نبوت، برتر از او بود. و غیرممکن است که شخصِ برتر در برابر شخص پایین‌تر سجده کند، و سجده او تنها زمانی جایز است که در برابر کسی باشد که والاتر و برتر از اوست؛ و هیچ‌کس والاتر و برتر از او نیست مگر آفریدگارش. بنابراین، با توجه به اینکه حضرت یعقوب -عَزَّ عَزُّهُ- با وجود داشتن صفات نبوت و پدری در برابر یوسف سجده کرد، مقام یوسف همان مقام الوهیت است.سپس، برای اینکه صحت آنچه درباره عبارت ﴿وَخَرُّوا لَهُ سُجَّدًا﴾ (و همگی در برابر او به سجده افتادند) آوردم برای خواننده تأکید شود، باید اشاره کرد که در لغت‌نامه زبان عربی آمده است: «خَرَّ لِلَّهِ سَاجِداً» یعنی: «بر زمین افتاد و سجده کرد و چهره‌اش بر زمین قرار گرفت». در حالی که «سجده طاعت» با خم شدن حاصل می‌شود و گفته می‌شود: «سَجَدَ سُجُوداً» یعنی: «با فروتنی خم شد». و همچنین سجده به معنای آن است که انسان پیشانی خود را برای عبادت بر زمین بگذارد. پس عبارت «خرّوا» نشان‌دهنده سجده‌ای است که فراتر از یک احترام ساده یا طاعتی معمولی است.

و علاوه بر این حقیقت خالص، از طریق این آیه جلیل که یوسف -عَزَّ عَزُّهُ- به پدرش فرمود: ﴿آن‌گاه که یوسف به پدرش گفت: ای پدر، من در رؤیایی یازده ستاره