آیه ششم: بر زبان حضرت یعقوب -عَزَّ عَزُّهُ- است که فرمود: ﴿گفت: من غم و اندوه خود را تنها به خدا شکایت می‌کنم و من از خدا چیزی می‌دانم که شما نمی‌دانید﴾¹.

‌سخن او که ﴿غم و اندوه خود را به خدا شکایت می‌کنم﴾، یعنی به یوسف -عَزَّ عَزُّهُ- شکایت می‌کنم؛ چرا که اوست که این غم را از من می‌زداید. دلیل این مطلب آنچه در کتاب «قصص‌الانبیاء» نوشته سید نعمة‌الله جزایری آمده است؛ مبنی بر اینکه هنگامی که پس از آن غیبت طولانی، دیدار میان حضرت یعقوب و فرزندش یوسف صورت گرفت، یعقوب با سلام بر فرزندش آغاز کرد و گفت: «سلام بر تو ای برطرف‌کننده اندوه ها».و عبارت ﴿از خدا چیزی می‌دانم که شما نمی‌دانید﴾، یعنی «من از امر یوسف چیزی می‌دانم که شما نمی‌دانید»؛ زیرا مقام یعقوب، مقام «حجابی» است و در مراتب وجود، مقامی والاتر از آن نیست مگر مقام مولایش که همان «معنا»(حقیقتِ) یوسف است. و غم و اندوه او بر یوسف، کنایه‌ای از شدت شوق و وجد او به یوسف است؛ زیرا یوسف، معنا و غایت اوست و شناخت او به یوسف، برتر از تمامی اهل مراتب است، چرا که او از همه نزدیک‌تر و نزد او والاترین است؛ زیرا یعقوب از نور ذات یوسف برخاسته و از جانب خداوند جاری و درخشان گشته است.