همچنین در کتاب‌های اهل سنت و شیعه، نام بزرگان و عالمان ذکر شده است که در دیدگاه عمومی مسلمانان مورد احترام بوده و در روایت حدیث مورد اعتمادند، اما آمده است که آنان در مورد امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب -عَزَّ عَزُّهُ- غلو می‌کردند. از جمله آنان جابر بن یزید جُعفی است که در کتاب «صحیح مسلم» درباره او چنین آمده است: «ابو غسان بن عمدة رازی برای ما روایت کرد و گفت شنیدم جریر می‌گوید: با جابر بن یزید جعفی دیدار کردم اما از او چیزی ننوشتم (روایت نکردم)، زیرا او به رجعت ایمان داشت». و در شرح صحیح در حاشیه چنین آمده است: «ایمان به رجعت یعنی اعتقاد به بازگشت علی -عَزَّ عَزُّهُ- از میان ابرها، طبق پندار رافضه، چرا که نزد آنان ایشان در میان ابرهاست؛ چنان‌که خداوند متعال فرمود: ﴿آیا منتظرند تا خداوند در سایه‌بان‌هایی از ابر و فرشتگان نزد آنان آید و کار تمام شود و امور به سوی خدا بازگردد﴾¹.

و از دیگر افراد می‌توان اشاره کرد به:

ابان بن تغلب: نویسنده کتاب «المراجعات» از میان عالمان شیعه، در گفتگوهایش او را ذکر کرده و آورده است که: «ابن عدی درباره او گفته است او در تشیع غلو می‌کرد (زیاده‌رو بود) و سعدی گفته است: او منحرف و آشکارا در این راه بود».

اسماعیل بن خلیفه کوفی: در کتاب «المراجعات» در مورد او به نقل از ذهبی آمده است که: «او شیعه‌ای بود که از غالیان منفور بود»؛ و ابوزُرعه درباره او گفته است: «در روایت صادق است، اما در اندیشه‌اش غلو دارد».

اسماعیل بن زکریا کوفی: ذهبی در کتاب «المراجعات» شرح حالی از او آورده و در بخشی ذکر کرده است: «شیعی بودن او آشکار و شناخته شده