در این سخن مولای ما، یوسف -عَزَّ عَزُّهُ- ، که می‌فرماید ﴿إِنِّي حَفِيظٌ عَلِيمٌ﴾ (که من نگهبانی دانا هستم)، اشاره‌ای است به این‌که او همان خدای ازلی و ابدی است؛ زیرا دو صفت «حفاظت» و «علم» از جمله صفات نود و نه گانه خداوند متعال است. دلیل این مطلب، سخن پروردگار متعال در سوره هود است که بر زبان پیامبرش، هود -عَزَّ عَزُّهُ- ، می‌فرماید: ﴿همانا پروردگار من بر هر چیزی نگهبان است﴾ و همچنین سخن خداوند سبحان در سوره نحل و جاهای دیگر که می‌فرماید: ﴿همانا خداوند داناست و تواناست﴾¹.

‌آیه پنجم: ﴿و چون آذوقه آنها را آماده کرد، گفت: «برادر پدری خود را نزد من آورید. آیا نمی‌بینید که من پیمانه را تمام می‌دهم و من بهترین میزبان هستم؟﴾².

این سخن بر زبان مولای ما یوسف -عَزَّ عَزُّهُ- جاری شد که خود را «بهترین میزبان» نامیده است، در حالی که خداوند در سوره مؤمنون، پیامبرش نوح -عَزَّ عَزُّهُ- را فرمان می‌دهد که بگوید: ﴿و بگو: پروردگارا، مرا در جایگاهی مبارک فرود آور، و تو بهترین میزبانی﴾³.