زیرا کلمه «الذِّکْر» از ریشه «ذَكَرَ» (فعل ماضی ثلاثی) گرفته شده است، در حالی که کلمه «التذکیر» (یادآوری) مصدری است که از لفظ «ذَكَّرَ» (با تضعیف/تشدید رباعی) می‌آید.برای اینکه تفسیر مفسران ظاهری درست باشد، می‌بایست عبارت آیه به گونه‌ای می‌بود که معنای «یادآوری» (تذکیر) را برساند. اما با آوردن لفظ «ذِکْر» (ثلاثی)، مقصود از «پروردگارش» (رَبِّهِ)، مولای ما یوسف است و نه پادشاه؛ بدین معنا که شیطان باعث شده بود او فراموش کند پروردگار و معبودش، یوسف را، بر اساس خواهشی که یوسف هنگامی که در زندان بودند از او کرده بود، نزد پادشاه یاد کند.

آیه چهارم: ﴿گفت: مرا بر خزائن این سرزمین بگمار؛ که من نگهبانی دانا هستم﴾¹.