آیه سوم: ﴿و به کسی که پنداشت از آن دو از زندان نجات می‌یابد، گفت هنگام دیدار با پروردگارت مرا به یاد آور؛ اما شیطان، یاد کردن از پروردگارش را از او نشاند (فراموش کرد)، پس او چندین سال در زندان ماند﴾¹.

‌ضمیر «هاء» در کلمه «أنساه» (او را فراموش کرد)، به آن جوانی برمی‌گردد که همراه مولای ما، یوسف -عَزَّ عَزُّهُ- ، در زندان بود. یوسف -عَزَّ عَزُّهُ- هنگام تعبیر رؤیای او بشارت داده بود که او از زندان خارج خواهد شد و از او خواست که نامش را نزد سرورشان، یعنی پادشاه، ببرد. پس آن جوان فراموش کرد که «پروردگارش» که همان یوسف است را نزد پادشاه یاد کند، آن‌گاه که به عنوان ساقِی دوباره به نزد او بازگشت.مفسران از علمای ظاهر، عبارت ﴿ذِكْرَ رَبِّهِ﴾ را به معنای «یادآوریِ» امر یوسف به پادشاه تفسیر می‌کنند؛ اما این تفسیر با حقیقت قواعد لغوی سازگار نیست.