که در فصل دوم این رساله از کتاب «الکوكب الدری» نقل کرده‌ام و همچنین به ابیات شعری مولای ما زین‌العابدین -عَزَّ عَزُّهُ- که در همان فصل ذکر شده است، مراجعه کند تا معنای آیه به‌طور کامل برایش روشن گردد.
از سوره هود
آیه اول: ﴿من بر خداوند توکل کردم؛ پروردگار من و پروردگار شما. هیچ جنبنده‌ای نیست مگر آنکه خداوند پیشانی او را در اختیار دارد و همانا پروردگار من بر راه راست است﴾1.
معنای «صراط مستقیم»، راه روشن و هموار است. کدام موجود در هستی حتی پیامبران و رسول‌ها، به آن قله‌ای رسیده‌اند که مولای ما امیرالمومنین -عَزَّ عَزُّهُ- در
الهوامش
1سورههود ، آیه 56میثم تَمّار روایت کرده است: «ابری پیش آمد و سالارِ ابرها بر فراز رفت و با دستانش باران بارید، و ما از آن صدای گوینده‌ای را شنیدیم که می‌گفت: سلام بر تو ای امیرالمؤمنین، و ای سیدِ وصیّان، و ای امام متقین، و ای فریادرسِ فریادخواهان، و ای گنجینه‌ی طالبان و معدنِ مشتاقان؛ و در این هنگام مولای ما امیرالمومنین -عَزَّ عَزُّهُ- به آن ابر اشاره کرد و ابر نزدیک شد. میثم می‌گوید: دیدم که همگی مردم دچار بیهوشی (بهت زدگی) شدند. سپس مولای ما -عَزَّ عَزُّهُ- پایش را بلند کرد و بر آن ابر سوار شد و به عمار فرمود: با من سوار شو و بگو: "ستایش خدایی را که این مرکب را جاری و آن را مهار کند، همانا پروردگار من بر صراط مستقیم است". پس عمار نیز سوار شد و هر دو از پیش چشمان ما پنهان گشتند». (منبع: عیون المعجزات)