فرمود: ﴿و صابران را بشارت ده؛ آنان که چون مصیبتی به ایشان رسد، می‌گویند: ما از خداییم و به سوی او باز می‌گردیم﴾¹؛ و فرمود: ﴿همانا بازگشت به سوی پروردگار توست﴾². معنای «نُمرُقه» در لغت، بالشتی است که بر آن تکیه می‌کنند و از آن حمایت می‌گیرند و در این سخن اشاره‌ای است به اینکه اعتماد و تکیه باید تنها بر آفریدگار باشد. چنان‌که خداوند متعال در خطاب به پیامبرش -جَلَّ جَلَالُهُ- فرمود: ﴿و بر خدا توکل کن، و خدا به عنوان وکیل کافی است﴾³؛ و فرمود: ﴿و توکل‌کنندگان باید بر خدا توکل کنند﴾⁴ و ﴿هر کس بر خدا توکل کند، او برایش کافی است﴾⁵.

و چه بسا کسی اعتراض کند و گوید: «امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- لفظ (ما) را به صیغه جمع به کار برده است و این با مقام آفریدگار که متصف به احدیت و منزه از جمع و تعدّد است، سازگار نیست».به این معترض می‌گوییم: در کلام خداوند نیز نمونه‌های این‌چنینی آمده است؛ مانند سخن خداوند متعال که فرمود: ﴿و ما از شما به او نزدیک‌تريم، ولی شما نمی‌بینید﴾⁶؛ و فرمود: ﴿و فرمان ما جز یک ندا نیست، مانند

یک چشم بر هم زدن﴾⁷؛ و فرمود: ﴿همانا بازگشت آنان به سوی ماست و سپس حسابشان بر عهده ماست﴾⁸. در اینجا ضمیر در «نحن» (ما) و «نا» در کلماتی چون «امرُنا» (فرمان ما)، «إلینا» (به سوی ما) و «علینا» (بر عهده ما)، همگی به خداوند متعال بازمی‌گردد؛ پس باشد که پژوهنده و محقق در این امر تأمل کند.