ضمیر در عبارت ﴿تَوَلَّوْا﴾ (روی گردان شوند) به کافران باز می‌گردد و کلمه ﴿فَاعْلَمُوا﴾ (بدانید) خطاب به مؤمنان است؛ یعنی ای مؤمنان، اگر آن طغیان‌گرانِ سخت‌دل از ایمان روی گرداندند، پس اعتماد کنید که «علی» سرپرست شماست، یعنی سید و یاور شما. کلمه «مولا» به نشانی برای امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- تبدیل شده است و با آن به ایشان اشاره می‌شود، زیرا پیامبر -جَلَّ جَلَالُهُ- فرمود: «هر کس که من مولای اویم، علی مولای اوست» و در پی بیعت غدیر خم، شخصی از حاضران فرمود: «به‌به ای پسر ابی‌طالب! تو سرپرست هر مرد و زن مؤمنی شدی»1. همچنین مؤمنان در مجالس خود ایشان را «یا مولانا» (ای سرور ما) خطاب می‌کردند.همچنین واژه «مولى» در حساب جُمَل صغیر برابر با ۲۶ است و واژه «نصیر» نیز همین‌طور، که با عدد واژه «علی» هماهنگ است و پیش از این در ابتدای این فصل به آن اشاره شد. در کتاب «الکوکب الدری» پس از سخنانی آمده است: «پس جبرئیل به جایگاه خود بازگشت و در روز دوم در حالی که پیامبر در غدیر خم بود، بر او نازل شد و گفت: ای محمد، همانا خدا به تو می‌گوید: ای رسول، آنچه را از پروردگارت به تو نازل شده ابلاغ کن که همانا علی مولای مؤمنان است...» و الی آخر.
1دربارهکلام خدا آن‌ها می‌کوشند خدا را بفریبند چنین است: زمانی که رسول خدا در روز غدیر، مقام و جایگاه امیرالمؤمنین را ابلاغ کرد و مهاجران و انصار را برای بیعت فراخواند، آن‌ها بیعت کردند و عمر گفت به‌به ای علی! تو سرور من و سرور هر مرد و زن مؤمنی شدی سپس از آنجا پراکنده شدند. )منبع: الدر الثمین فی خمسمائة آیة نزلت فی مولانا امیرالمؤمنین)