آیه دوم: ﴿ای کسانی که ایمان آورده‌اید، به خدا و رسول خیانت نکنید و به امانت‌های خود نیز خیانت نورزید در حالی که می‌دانید﴾¹.

در این آیه نهی شده است که مؤمنان پیمان خود را در برابر مولایشان -عَزَّ عَزُّهُ- بشکنند؛ و این پیمان عبارت است از ولایت و بیعت ظاهری با او، و اقرار و اعتقاد به ربوبیت او در باطن، و اینکه دعوت رسول -جَلَّ جَلَالُهُ- را به همین سبب رها نکنند. پس خیانت مردم به خدا، همان انکار ظهور او به صورت مرئی و دشمنی با اوست در حالی که او همانند آن‌ها ظاهر شده و آن‌ها را با نشانه ربوبیت که همان قدرت قاهره است به سوی خود می‌خواند، و با آیه الوهیت که همان آموزه‌های حکیمانه اوست آن‌ها را به سوی خیر و صلاح هدایت می‌کند تا هر کس که هلاک می‌شود از روی دلیلی روشن هلاک گردد و هر کس که زنده می‌ماند، از روی دلیلی روشن زنده شود. این تفسیر با واقعیت و حقیقت سازگارتر است تا اینکه خیانت بندگان به خدایی نسبت داده شود که غیبی و نفوذناپذیر است و به هیچ وجه او را نمی‌بینند و مشاهده نمی‌کنند.

آیه سوم: ﴿و اگر روی گردان شوند، بدانید که خدا سرپرست شماست؛ چه نیکوست این سرپرست و چه نیکوست این یاور﴾².