آفریدگار بندگان مؤمن خود را نهی می‌کند از اینکه آشکارا به پیشوایان گمراهی که کفار آن‌ها را به جای خدا سرپرست خود قرار داده‌اند، دشنام دهند؛ چرا که در مقابل آن‌ها نیز به «الله» که همان امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- است دشنام می‌دهند؛ و این کار را از روی تجاوز و بی‌آنکه بدانند او همان خداست انجام می‌دهند، زیرا او را یک مخلوق می‌پندارند.اگر بخواهیم آزمایشی انجام دهیم و یکی از ما در حضور یکی از پیروان متعصب و ناصبیِ آن دو نفر اول، به آن‌ها دشنام دهد، شک نیست که او نیز در پاسخ با طغیان و اجبار، دشنامی را متوجه مولای ما -عَزَّ عَزُّهُ- خواهد کرد، بدون آنکه بداند در حقیقت به ذات خدا دشنام گفته است؛ و موارد بسیاری از این دست در گذشته رخ داده است.

آیه هشتم از سوره انعام: ﴿آیا چشم‌به‌راه هستند که فرشتگان نزدشان بیایند، یا پروردگارت بیاید، یا برخی از نشانه‌های پروردگارت بیاید؟ روزی که برخی از نشانه‌های پروردگارت بیاید، ایمانِ کسی که پیش از آن ایمان نیاورده یا در ایمان خود