﴿کسانی که کفر ورزیدند و از راه خدا بازداشتند، اعمالشان را گمراه کرد﴾¹. مضمون این دو آیه دقیقاً همان معنای آیه «و هر کس به ایمان پشت کند» یعنی به علی -عَزَّ عَزُّهُ- کفر ورزد، است که نتیجه‌اش این است که «عملش تباه شده»، یعنی خداوند عمل او را گمراه (ناپذیرفته) گردانید. مفسران قرآن نیز عبارت ﴿أَضَلَّ أَعْمَالَهُمْ﴾ را به معنای «احبَطَها» (آن‌ها را تباه کرد) تفسیر کرده‌اند.

‌آیه دوم: ﴿همانا کیفر کسانی که با خدا و رسولش می‌جنگند و در زمین به فساد می‌کوشند، این است که کشته شوند یا به صلیب کشیده شوند یا دست‌ها و پاهایشان از طرفین قطع گردد یا از زمین تبعید شوند؛ این برای آنان رسوایی در دنیاست و در آخرت عذابی عظیم دارند﴾².

‌در لابلای این کلام مقدس الهی، اشاره‌ای است به کسانی که با مولای ما امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- در زمان رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- و پس از ایشان، جنگیدند؛ زیرا مولای ما -عَزَّ عَزُّهُ- کسی بود که شخصاً مسئولیت جنگ با کفار را بر عهده گرفت تا پایه‌های اسلام استوار گردد و قواعد حق تثبیت شود. در لغت‌نامه «قاموس» آمده است: «حاربه حِراباً و مُحارَبَةً: یعنی با او جنگید».