از سوره مائده

آیه اول: ﴿و هر کس به ایمان پشت کند، به یقین عملش تباه شده است و او در آخرت از زیان‌کاران خواهد بود﴾¹.

‌از سخنان رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- ثابت شده است که مقصود از «ایمان» در اینجا مولای ما علی -عَزَّ عَزُّهُ- است؛ چرا که پیامبر -جَلَّ جَلَالُهُ- هنگامی که حضرت علی -عَزَّ عَزُّهُ- برای رویارویی با «عمرو بن ود عامری» بیرون آمد، فرمودند: «تمام ایمان در برابر تمام شرک آمد». ایمان در اینجا نماینده آفریدگار متعال است، زیرا او مجمع تمام فضایل و زیبایی‌هاست، همان‌گونه که خداوند سبحان جامع تمام صفات و افعال کامل مطلق است؛ و «شرک» نیز در اینجا نماینده ابلیسِ ابلیس‌هاست، زیرا هر یک از آن‌ها جایگاه و مجمع بدی‌ها و شرارت هستند.صحت این مطلب را سخن خداوند متعال در سوره نساء می‌توان دید که می‌فرماید: ﴿در حقیقت، خداوند شرک به خود را نمی‌بخشد ولی پایین‌تر از آن را برای هر که بخواهد می‌بخشد. و هر که به خدا شرک ورزد، قطعاً گمراهی دوری یافته است﴾². و همچنین سخن ایشان در سوره محمد: