از سوره نساء

آیه اول: ﴿و خداوند به دشمنانتان داناتر است و همین که خدا سرپرست باشد کافی است و همین که خدا یاور باشد کافی است﴾¹.

‌همانا واژه «ولی» به معنای یاور، نگهبان، دوست‌دار و مالِک امور می‌آید. از دلالت این واژه دانسته می‌شود که مولای ما -عَزَّ عَزُّهُ- همان کسی است که دین را یاری کرد، نگهبان پیمان و شریعت بود، دوست‌دار رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- و مؤمنان بود و از آنان دفاع کرد؛ و بنای اسلام بر بازوان او استوار گشت و علم قرآن شکوفا شد. اشاره به این مطلب در سخن رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- است که فرمودند: «او بر سر تأویل قرآن خواهد جنگید، همان‌گونه که من بر سر تنزیل آن جنگیدم»، و همچنین در این سخن ایشان که فرمودند: «علی ولی هر مؤمنی پس از من است؛ خدایا، دوست بدار هر کس را که او را دوست بدارد». و چنان شد که کلمه «ولی» به نامی برای ایشان و مخصوص به ایشان گشت، تا جایی که فرقه‌ای از شیعیان به دلیل ولایت و دوستی با ایشان «متأوله»(تاویل کنندگان) نامیده شدند و اعتقاد داشتند که امامت و ولایت ایشان از اصول دین است.