می‌گیرند﴾¹. کمیّل در دلش این حال را پسندید و از وضعیت آن مرد شگفت‌زده شد، بدون آنکه سخنی بگوید. در این هنگام، امام -عَزَّ عَزُّهُ- به او نگریست و فرمود: «ای کمیّل، تو را صدای بلند و تکلف این مرد را نفریبد؛ او از اهل آتش است و در آینده تو را خبر خواهم داد». پس کمیل از اینکه امام بر آنچه در باطن او می‌گذشت مکاشفه کرد و با وجود ظاهر خوبش برای آن مرد به آتش گواه داد، حیران شد؛ در حالی که او در آن امر و در آن وضعیت، در ظاهرِ آن زمان، نیکو به نظر می‌رسید. پس کمیل در حالی که متعجب بود و در آن موضوع تفکر می‌کرد، ساکت ماند.