و خداوند متعال فرمود: ﴿و پروردگارت را بپرست تا آنکه یقین به تو برسد﴾¹؛ یعنی تا زمانی که «علی» به تو برسد. و من تطابق آشکاری میان مضمون این آیه و مضمون این فرمایش خداوند سبحان می‌بینم که فرمود: ﴿پس هر کس امید دارد با پروردگارش دیدار کند، باید عمل صالح انجام دهد و در عبادت پروردگارش کسی را شریک قرار ندهد﴾². پس بنگر ای برادر عارف و منصف به این رموز و گنج‌هایی که توفیق یافتم تا پرده از آن‌ها بردارم.

‌برای استدلال و اثبات از طریق حروف در حساب جُمل، به همین مقدار بسنده می‌کنم و به آیاتی ضمنی و صریح که بر الوهیت مولای ما به طور تلویحی یا تصریحی دلالت دارد می‌پردازم؛ آیاتی که هیچ جای بحثی برای هیچ مجادلی باقی نمی‌گذارد. این بررسی را از سوره بقره و آیات پس از آن آغاز می‌کنم، بدون آنکه ترتیب و تسلسل خاصی را بر اساس قدرت دلیل یا معیار حجت رعایت کنم، بلکه این امر را به ظرافت ذوق و ادراک خواننده واگذار می‌کنم.

‌خداوند متعال فرمود: ﴿خدا و کسانی را که ایمان آورده‌اند فریب میدهند، در حالی که جز خودشان را فریب نمیدهند و متوجه نیستند﴾. این اشاره‌ای است به آنچه منافقان، که در ظاهر اظهار اسلام می‌کردند و در باطن کفر داشتند، از خدعه و فریب