ای خواننده عزیز، بدان که آفریدگار در گنبد هفتم از ظهورات خود، «علی» نام گرفت و خداوند متعال این نام جلیل را در کتاب پر فضیلتش بارها ذکر نموده است چنان‌که در سوره بقره (آیه الکرسی) آمده است: ﴿و کرسی او آسمان‌ها و زمین را فرا گرفت و نگهبانی آن دو بر او دشوار نیست و اوست علی و بزرگ﴾، و در کلام خداوند متعال: ﴿این بدان سبب است که خداوند همان حق است و هر چه جز او می‌خوانند باطل است و خداوند همان علی و بزرگ است﴾¹، ﴿و شفاعت نزد او سودی ندارد مگر برای کسی که او اجازه دهد؛ تا آنگاه که حقایق از قلب‌هایشان بیرون زند و گویند: پروردگارتان چه گفت؟ گویند: حق را گفت، و اوست علی و بزرگ﴾²، ﴿همانا خداوند علی و بزرگ است﴾، و ﴿و همانا او در ام‌الکتاب نزد ما علی و حکیم است﴾³.

‌حکمت از کلمات و افعال او جاری بود، اما اهل ظاهر طبق عادت خود در تأویل، در حد معنای ظاهری متوقف شدند و کلمه «علی» را تنها صفتی برای آفریدگار از جهت بلندمرتبه بودن و برتری تفسیر کردند. اما اهل حقیقت معتقدند که در این آیات، اشاره‌ای است به مولای ما امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- که به این نام عظیم