را پیش انداخته و نیمه اول را پس از این جابجایی به تأخیر بیندازی، تبدیل می‌شود به «هو هی» (او [هو] همان او [هی] است).در این مطلب، اشاره‌ای است به این گفته ما که: «صورت مرئی، از حیث اثبات و وجود و حقیقت و شهود عیانی، همان آفریدگار متعال است؛ اما از حیث کلیت و جمع و احاطه و حصر، "او ، او" است». پس هر کس که خردی روشن دارد و خداوند بصیرتش را گشوده است، در این اشاره دقیق و نکته ظریف تأمل کند.
و صحت این تعبیر را فرموده خداوند تعالی ثابت می‌کند که: «اما به نام یهوه در نزد آنان شناخته نشدم»، یعنی به نامی که همان «علی» است، در میان آنان و در دورانشان(در زمان آنها) شناخته نشدم؛ زیرا خداوند متعال در دوران یعقوب، به نام «یوسف» و در دوران موسی به نام «یوشع بن نون» نامیده شد ، در حالی که نامیده شدن او به «علی» در قبه هفتم و آخرین، در عصر محمد بن عبدالله هاشمی -جَلَّ جَلَالُهُ- خاتم پیامبران، رخ داد.
همچنین دلیل بسیار قدرتمندی در رابطه با جابجایی حروف کلمه «یهوه» همان‌طور که ذکر کردیم وجود دارد که ما آن را در فصل دوم، به نقل از کتاب «امام صادق ملهم الکیمیاء» نوشته دکتر محمد یحیی هاشمی آورده‌ایم.