ایشان بیاید و کار تمام شود و همه امور به سوی خدا بازگرداند﴾¹، و یا فرموده او که ﴿همانا کسانی که خدا و پیامبرش را آزار دهند، خداوند آنان را در دنیا و آخرت لعنت کرده و عذابی خوار برایشان آماده ساخته است﴾²، آن‌ها چنین برداشت می‌کنند که:

‌«دست» را به معنای «قدرت»، «آمدن خداوند» را به معنای «آمدن فرمان او»، و «آزار رساندن کفار به او» را به معنای «نسبت دادن شریک و فرزند به مقام الهیت او(خداوند)» تفسیر می‌کنند. آن‌ها این مسیر تفسیر مجازگونه را بر اساس آیات دیگری چون ﴿هیچ چیزی مانند او نیست﴾، ﴿و برای خداست مَثَلِ برترین﴾ و ﴿بینایی‌ها او را درک نمی‌کنند﴾ در پیش گرفته‌اند. آنان این دو گونه کلام را با هم مقایسه کردند در حالی که هر دو در وصف خداوند و مربوط به جلالت اوست و چنین پنداشتند که کسی که هیچ چیزی مانند او نیست، و چشم‌ها او را درک نمی‌کنند و دارنده بالاترین صفات است، زشت است که درباره او گفته شود می‌رود و می‌آید یا دستی گشوده دارد، و یا همان‌گونه که در مورد مخلوقات است، مورد آزار قرار می‌گیرد.

حقیقت از آنان پوشیده ماند و درنیافتند که آفریدگار هنگامی که خود را با این عبارات توصیف فرمود: ﴿هیچ چیزی مانند او نیست﴾ و ﴿بینایی‌ها او را درک