سپس از این‌ها، ما این پرسش را مطرح می‌کنیم: مقصود چیست یا چه برداشتی باید از این داشت که خداوند متعال در چندین آیه از کتاب عزیزش، ذکر «لقای خود» (دیدار با او) را آورده است؟ و در برخی از این آیات، کسانی را که آرزوی این دیدار سعادتمندانه را دارند، به انجام کارهای شایسته و اخلاص در عبادت تشویق کرده است؛ همان‌طور که خداوند متعال فرمود: ﴿پس هر کس امید دیدار پروردگارش را دارد، باید عمل صالح انجام دهد و در عبادت پروردگارش کسی را شریک قرار ندهد﴾¹، و همچنین: ﴿هر کس امید دیدار خدا را داشته باشد، یقیناً زمان تعیین شده برای دیدار خدا خواهد آمد و او شنوا و داناست﴾²، و نیز: ﴿کسانی که می‌دانند با خدا دیدار خواهند کرد، گفتند: چه بسیار گروه‌های اندکی که به اذن خدا بر گروه‌های بسیاری پیروز شدند و خداوند با صابران است﴾³.همچنین خداوند صراحتاً کسانی را که در دیدار با او شک کرده و آن را تکذیب می‌کنند، نکوهش فرموده و گفته است ﴿اینان کسانی هستند که به آیات پروردگارشان و دیدار او کفر ورزیدند، پس اعمالشان تباه شد و در روز قیامت برای آنان ارزشی قرار نمی‌دهیم﴾⁴ و آیات او معجزات هستند. و نیز فرموده است: ﴿و کسانی که به آیات خدا و دیدار او کفر ورزیدند، اینان