و با جسمانیتش با دومی شریک است.در حالی که می‌دانند این تجلی در صورت بشری نه «حلول» بود، نه «اتحاد» و نه «تجسیم مادی»، بلکه یک «تصویر» بود؛ اما تصویری خیالی نبود، بلکه برای اثبات وجود، تحقق عیان، برپایی حجت و روشن کردن راه راست بود.

و در فصل دوازدهم تورات چنین آمده است: «و خداوند برای ابرام یعنی ابراهیم ظاهر شد و گفت: این زمین را به نسل تو می‌بخشم.» و در فصل هفدهم آن، این متن ذکر شده است: «و هنگامی که ابراهیم نود و نه سال داشت، خداوند برای ابرام ظاهر شد و به او فرمود: من خدای توانمندم؛ در پی من بیا و به مقام کمال دست یاب.»

و در فصل سی و پنجم آمده است: «و خداوند برای یعقوب نیز ظاهر شد آنگاه که از پدّان آرام(اشاره به منطقه ای) بازگشت و او را برکت داد و به او فرمود: نام تو یعقوب است، اما از این پس دیگر نام تو یعقوب نخواهد بود بلکه نامت اسرائیل خواهد بود؛ پس نام او را اسرائیل نامید و به او فرمود: من خدای قادرم» تا آنجا که می‌گوید: «سپس خداوند از آن مکانی که با او سخن گفته بود، بالا رفت و یعقوب در آن مکانی که خداوند با او سخن گفته بود ستونی برافراشت.»