ظهور خداوند سبحان برای خلق بشری، به گونه‌ای که با صورت آن‌ها ظاهر شد تا با او انس بگیرند و از او بفهمند، درست مانند استاد دانشگاهی است که بخواهد درسی را برای دانش‌آموزان ابتدایی شرح دهد؛ این دانش‌آموزان به دلیل طبیعت امکاناتشان، هرگز نمی‌توانند سخنان او را در حالی که با منطق، اسلوب و زبانی که برای دانشجویان دانشگاه به کار می‌برد، شرح می‌دهد، بفهمند؛ اما زمانی از او می‌فهمند و بهره می‌گیرند که او سطح خود را به سطح آن‌ها برساند و بر اساس استعداد، قابلیت و توان آن‌ها سخن بگوید.وقتی استاد درس را متناسب با سطح آن‌ها و بر اساس امکاناتشان شرح می‌دهد و عبارات را به زبانی ساده و متناسب با آن‌ها ارائه میدهد و معانی را تحلیل می‌کند، هیچ‌یک از این‌ها از ارزش علمی او نمی‌کاهد و او را از جایگاه فرهنگی‌اش پایین نمی‌آورد، بلکه برعکس، نشان‌دهنده قدرت و توانایی او در شرح و تحلیل است؛ چرا که در این صورت است که دانش‌آموزان با سخنان او هم‌سویی کرده و گفته‌هایش را درک می‌کنند، زیرا او آنها را به شیوه‌ای خطاب کرده در سطح خودشان است که با درک آنها و نحوه‌ی درک توضیحاتش همسویی داشته باشد.در مورد آفریدگار سبحان نیز همین‌گونه است؛ او برای جهان بشری به صورتی مانند صورت آن‌ها ظاهر شد تا آنان بتوانند از او بیاموزند و از او بهره‌مند شوند.