موضوع روشن شد و او را اثبات کرده و توحید نمودند. مؤمن او را با نشانه‌های قدرت شناخت، پس آن را برای او اثبات و ترجیح داد و عجز و محدودیت‌ها و صورت‌ها را از او نفی کرد؛ اما کافر به دلیل دیدن آن عجزی که حقیقی نبود، او را انکار کرد و در مقابل، از درخشش قدرت الهی نابینا گشت.

او به هیئت انسان ظاهر شد، از روی انس، لطف، منت و رحمت به بندگان مؤمنش، تا آنان با آداب او ادب شوند و از آموزه‌هایش بهره گیرند و همچنین برای آنکه حجت بر دشمنان کافر قطع شود؛ یعنی هر کس قرار است هلاک شود، با دلیل و بینه هلاک گردد و هر کس قرار است زنده بماند، با دلیل و بینه زنده بماند. و اشاره به صحت این مطلب، در این است که

در پایان فصل بیستم تورات (خروج19:20) چنین آمده است: «موسی به قوم گفت: نترسید، زیرا خداوند تنها برای آن آمده است که شما را بیازماید و تا ترس و احترام او در برابر چشمان شما باشد تا دیگر گناه نکنید.»

‌و کدام لذتی با لذت دیدار عاشق با معشوقش برابری می‌کند؟ و کدام معشوق با این معشوق یگانه قابل مقایسه است؟ و چه حجتی برای منکرِ متکبری باقی می‌ماند در حالی که خداوند شخصاً او را به ایمان و استقامت فرا خوانده است؟ این اقدام از جانب خداوند تعالی، از روی رأفت، سخاوت، تواضع و برای نزدیکی با انسان بود؛