خداوند متعال فرمود: ﴿دانای غیب است و هیچ‌کس را بر غیب خود آگاه نمی‌سازد، مگر رسولی را که برگزیده باشد؛ پس او از پیش رو و پشت سرش نگهبانانی می‌گمارد﴾¹. از این سخن الهی درمی‌یابیم که علم غیب دو حالت دارد: یا به صورت تکوینی و ذاتی است که مختص آفریدگار سبحانه است، و یا از طریق بخشش و الهام است که مختص پیامبری است که از سوی او فرستاده شده است. در کلام او چیزی نیامده است که به وجود حالت سومی برای این علم جلیل اشاره کند. اما در مورد مولایمان امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- ، تمامی ویژگی‌های ربوبی در او جمع شده است و اثبات این مطلب در فصل‌های آینده خواهد آمد؛ و ایشان پیامبر ابلاغ‌کننده‌ای نبودند تا گفته شود آنچه از معجزات خارق‌العاده آوردند، از الزامات نبوت بوده است.

سپس اهل ظاهر همچنین با استناد به سخن مولایمان -عَزَّ عَزُّهُ- بر ما استدلال می‌کنند، آنجا که فرمود: «ما را پروردگار نخوانید و هر چه می‌خواهید درباره ما بگویید». اما آنان این نکته را فراموش کرده‌اند که معنای این سخن از یک سو چنین است: «ما را به صورت جمع (به عنوان چندین) خدا نخوانید و وجه توحید را آشکار کنید».