آفریدگار -عَزَّ وَجَلَّ- با دو صفت برای خلقش ظاهر گشت¹: صفتی که با کسی که بر او تجلی شده «هم‌شکل» است اما در حقیقت از جنس او نیست و آن «صورت» است؛ و صفتی که اثبات می‌کند این تجلی، همان ذاتِ متجلی است و آن «قدرت» است.در اینجا معنای عبارت «او همان است، اما آن صورت او نیست» (هِيَ هُوَ، لَا هُوَ هِيَ) برای ما روشن می‌شود: «هِيَ» یعنی همان صورت رؤیت‌شده‌ای که از طریق آن، قدرتی ظاهر شد که با قدرت بشر متفاوت است؛ «هُوَ» یعنی آفریدگار متعال که از صفات و ویژگی‌های اوست آن قدرتِ قهاری که از دلِ آن صورت آشکار گشت و خلق از آوردن مثلی از آن عاجزند.«لَا هُوَ هِيَ» یعنی آفریدگار متعال از آن جهت که در احاطه و کلیت است، همان صورت نیست، و اینکه او صورتی انسانی دارد، به این معناست که با بشر هم‌شکل گشت، نه به این معنا که خود بشر باشد؛ بلکه نور خود را تجلی کرد و به صورتی بشری درآمد، بدون آنکه آن صورت دارای طبیعت بشری با آن ماهیتمادی و جسمانیت باشد.